Tonecho de Rebordechao

Moi contadas veces batín con alguén que desfrutase desas longas, cansas, irritantes e mesmo angustiosas xornadas buscando obrigados presentes para o día especial dun parente próximo, lonxano, dun amigo ou incluso dun coñecido.

Moi contadas veces batín con alguén que soubese de antemán que mercar nin en que lugar. É así como nos imos convertendo en vagabundos e vagamundos dos escaparates e, no mellor dos casos, das rúas e da xente que pasa ó noso carón, da xente que cruza os nosos camiños, quen sabe se na mesma busca.

Agora ben, se o afortunado é un dos pequenos consumidores das novas tecnoloxías, e digo pequenos pola idade e a altura e non tanto polo pouco que consuman, o noso misto comeza a arder. ¿Que precisan? ?¿de que carecen? Pois non creo que sexa moi arriscado dicir que entre as horas que adican ó televisor, as que gastan cara o ordenador, outras tantas que invirten nos videoxogos e a que botan deitados no sofá experimentado co teléfono móbil, o ipod y toda la vaina, un libro é un regalo perfecto para aprenderlles a soñar a través das palabras e das imaxes. E, sobre todo, un libro é o regalo propio para sorprendelos, pois de certo que nunca contarían con recibir tal.

Unha vez tomada a decisión atopámonos con outro novo obstáculo. ¿Que lectura será a axeitada? Tendo en conta que falamos dunha xeración desacostumada do hábito da lectura, de certo que pensaremos que o mellor será mercarlle unha lectura con recomendación para uns catro anos menos dos que o afectado teña. É dicir, pensaremos máis en facilitarlle unha vez máis o traballo e non en crearlle un interese pola lectura.

Foi así, como revisando estantes e estantes de libros en busca do simple, do comprensible, do facilón, deron os meus ollos co axeitado. Doulle a volta e miro a sinopse: “ Rebordechao é unha aldea que queda alá por... chegando a... O certo é que non é doado atopar Rebordechao, nen sequera aínda que a busques. Neste lugar perdido vive Tonecho, o neno máis bo e máis guapo, o mellor de todos, porque en Rebordechao non quedan máis nenos ca el”.

Tonecho de Rebordechao, creado por Breogán Riveiro, comezou a vírseme á cabeza con diversas caras, diferentes idades, distintos sexos e variopintas nacionalidades. O mundo está inzado de Tonechos de Rebordechao nos tempos que corren. O abandono do rural, o aínda abundante exilio ás cidades, rompe cos modos de crianza libres, destros e solidarios das comunidades rurais e, por riba, non se rexenera nas cidades. Polo que se pode dicir que estamos a romper, co abandono do rural, un modo de vida comunitario, de lazos de afectividade, un sentimento de responsabilidade social, axuda e cooperación. Estamos crebando un modo alternativo de educación, un método que podería ser hoxe facilmente reutilizado, se o mundo non estivese, claro, inzado de Tonechos de Rebordechao.

Aínda cunha leve tristeza, cando das co agasallo perfecto desfrutas, aínda que sexa por un pequeno momento, do pracer da descuberta, para un mesmo e para aquel que recibirá o presente.

Adicado a tódolos Tonechos e Tonechas de Rebordechao.